Joepie! Het is weer maandag.

Ik heb altijd een hekel gehad aan zondag. Als kind al was het een dag die een eeuwigheid leek te duren. Je moest nette kleren aan, want je moest naar de kerk (toen je je eigen wil nog niet deed gelden) en ’s middags kwam er vaak visite: opa en oma of lang niet geziene vrienden van je ouders, die je oom en tante noemde.

Die zondagsweerzin kwam voor een deel ook door het gevoel dat het weekend alweer bijna over was en je weer naar school of, jaren later, naar je werk moest. Maar ook nu ik niet met tegenzin naar school of naar een baan ga (eigen baas, hoera!) blijft de zondag knagen. Het begint ’s morgens met de kerkklokken die me herinneren aan de ‘dienstplicht’. Een dik uur stilzitten in kleren zondag7waarin je je niet op je gemak voelde en luisteren naar liederen en lezingen die je niet begreep. ’s Middags mocht je dan nog wel buiten spelen, maar vooral brave spelletjes, zodat je zondagse kleren niet vies werden. Liever toch hadden je ouders dat je thuis bleef, zodat ze met je konden pronken en aan de ooms en tantes laten zien wat een fantastische kinderen ze hadden.

Een enkele keer was de zondagse visite ook heel spannend. Dan kwamen ze op een gloednieuwe scooter waar je even achterop mocht zitten, of met leeftijdgenootjes aan wie je dan trots je mooiste speelgoed kon laten zien; al wilde je liever niet dat ze er ook echt mee speelden.

En wat de maandagochtend betreft, daar ben ik niet meer bang voor. Tegenwoordig is mijn doordeweekse leven leuk genoeg om er met plezier naar uit te kijken. Maar de zondag blijft een eindeloze dag, die ik vaak ontvlucht met een goed boek.

Hield u ook niet van zondagen of juist wel? Of waren en er andere speciale dagen in uw jeugd? Wilt u daarover schrijven, maar heeft u daar hulp bij nodig, dan help ik u graag.

Advertenties
Published in: on 19 september 2010 at 11:21 pm  Geef een reactie  
Tags: , , , ,

Spierpijn en carrièreleed

Vannacht sinds jaren weer spierpijn gehad. Dat klinkt alsof ik het gemist heb en misschien is dat ook wel zo. Ik heb namelijk te lang niet aan sport gedaan en in combinatie met een niet al te best voedingspatroon brengt dat nu wat gezondheidsproblemen met zich mee waaraan gewerkt moet worden.

Maar het bracht me ook terug naar een van de 12 ambachten die deel uit maken van mijn curriculum.¬†Een van de weinige keren dat ik ’s nachts heb gehuild van de pijn, spierpijn, die echter niet te danken was aan een paar gezonde fitnessoefeningen. Ik was 18 en dacht een aantal weken een spannende functie op een cruiseschip te gaan vervullen. Mijn vader, als goed vakbondsman, waarschuwde me voor slechte arbeidsvoorwaarden vanwege de regels die zo’n schip in openbare wateren kan omzeilen. Maar ik zag alleen hoe romantisch het was en wat een lol ik zou gaan hebben met mijn vriendin, van wie de broer ons vanuit zijn hoedanigheid als cruisemanager deze leuke baantjes had bezorgd.

1979 Cora kamermeisje rijncruise

Cora als kamermeisje

Lol hebben we zeker gehad, maar er was ook teleurstelling (en waarschijnlijk opluchting bij pa). Allereerst bleek het geen imposant cruiseschip voor chique gasten met een dikke portemonnee, maar was het een simpele rijnboot voor ouden van dagen. Mijn vriendin, of het nu was omdat zij ‘de zus’ was of omdat ze een leuker koppie had, mocht gaan bedienen en kwam dus, zo dacht ik, met allerlei leuke mensen in aanraking. Ik had de minder aangename rollen: kamermeisje en afwashulp. In de hutten ruimde ik handdoeken op met poep eraan en in de spoelkeuken werd ik gek van de ontelbare aantallen vorken en messen die ik moest afdrogen.
Misschien maar beter dus dat Broer Cruisemanager na een paar dagen onenigheid kreeg met de directie van de rederij. Hij verliet de boot en zus ging uit solidariteit met hem mee. Wat kon ik anders doen dan ook afdruipen?

We hebben de haven van Amsterdam dus nooit verlaten, maar maakten wel nog even deel uit van een grootscheepse bevoorradingsactie: het voltallige personeel op een rij van de kade tot aan de boot, op een meter afstand van elkaar dozen en kisten overgooiend als in een perpetuum mobile, totdat alle voorraadkasten van het cruiseschip waren gevuld. Toen we die nacht bij Broer in Lelystad logeerden, heb ik geen oog dicht gedaan van de pijn in mijn armen, maar zo’n ervaring vergeet je nooit meer.

Hebt u ook goede herinneringen aan een vroeger baantje of spijt van een vergissing en wilt u erover schrijven, maar weet u niet hoe? Ik help u graag. Klik in het menu rechts om te zien hoe we samen uw verhaal kunnen schrijven.

Published in: on 4 mei 2010 at 11:20 am  Geef een reactie  
Tags: , ,