Spierpijn en carrièreleed

Vannacht sinds jaren weer spierpijn gehad. Dat klinkt alsof ik het gemist heb en misschien is dat ook wel zo. Ik heb namelijk te lang niet aan sport gedaan en in combinatie met een niet al te best voedingspatroon brengt dat nu wat gezondheidsproblemen met zich mee waaraan gewerkt moet worden.

Maar het bracht me ook terug naar een van de 12 ambachten die deel uit maken van mijn curriculum. Een van de weinige keren dat ik ’s nachts heb gehuild van de pijn, spierpijn, die echter niet te danken was aan een paar gezonde fitnessoefeningen. Ik was 18 en dacht een aantal weken een spannende functie op een cruiseschip te gaan vervullen. Mijn vader, als goed vakbondsman, waarschuwde me voor slechte arbeidsvoorwaarden vanwege de regels die zo’n schip in openbare wateren kan omzeilen. Maar ik zag alleen hoe romantisch het was en wat een lol ik zou gaan hebben met mijn vriendin, van wie de broer ons vanuit zijn hoedanigheid als cruisemanager deze leuke baantjes had bezorgd.

1979 Cora kamermeisje rijncruise

Cora als kamermeisje

Lol hebben we zeker gehad, maar er was ook teleurstelling (en waarschijnlijk opluchting bij pa). Allereerst bleek het geen imposant cruiseschip voor chique gasten met een dikke portemonnee, maar was het een simpele rijnboot voor ouden van dagen. Mijn vriendin, of het nu was omdat zij ‘de zus’ was of omdat ze een leuker koppie had, mocht gaan bedienen en kwam dus, zo dacht ik, met allerlei leuke mensen in aanraking. Ik had de minder aangename rollen: kamermeisje en afwashulp. In de hutten ruimde ik handdoeken op met poep eraan en in de spoelkeuken werd ik gek van de ontelbare aantallen vorken en messen die ik moest afdrogen.
Misschien maar beter dus dat Broer Cruisemanager na een paar dagen onenigheid kreeg met de directie van de rederij. Hij verliet de boot en zus ging uit solidariteit met hem mee. Wat kon ik anders doen dan ook afdruipen?

We hebben de haven van Amsterdam dus nooit verlaten, maar maakten wel nog even deel uit van een grootscheepse bevoorradingsactie: het voltallige personeel op een rij van de kade tot aan de boot, op een meter afstand van elkaar dozen en kisten overgooiend als in een perpetuum mobile, totdat alle voorraadkasten van het cruiseschip waren gevuld. Toen we die nacht bij Broer in Lelystad logeerden, heb ik geen oog dicht gedaan van de pijn in mijn armen, maar zo’n ervaring vergeet je nooit meer.

Hebt u ook goede herinneringen aan een vroeger baantje of spijt van een vergissing en wilt u erover schrijven, maar weet u niet hoe? Ik help u graag. Klik in het menu rechts om te zien hoe we samen uw verhaal kunnen schrijven.

Advertenties
Published in: on 4 mei 2010 at 11:20 am  Geef een reactie  
Tags: , ,

The URI to TrackBack this entry is: https://onsverhaal.wordpress.com/2010/05/04/spierpijn-en-carrireleed/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: